Categoriearchief: Nieuws

Interessant om te lezen? Into the world

Bekijk hier het promo filmpje:

https://youtu.be/dZMk-EJ8CWI

Speerpunt: wereldwijde gezondheidszorg

Elke dag komt de wereld dichterbij: grenzen gaan open, migrantenstromen verplaatsen zich, toeristen reizen rond. Ook ziektes kennen geen grenzen: denk aan ebola of hiv. Het belang van een effectieve lokale gezondheidszorg wordt elke dag groter, zowel voor de landen die daaraan gebrek hebben als voor de wereldwijde gezondheidszorg.

Een aantal bevlogen artsen – leden van de Nederlandse Vereniging voor Tropengeneeskunde (NVTG) – heeft daarom het initiatief genomen tot de campagne ‘Into the world’. Het doel is om meer bewustwording te creëren van de belangrijke rol van Nederlandse artsen Internationale Gezondheidszorg en Tropengeneeskunde (AIGT) en om de continuïteit van de postacademische opleiding tot AIGT te waarborgen.

Het is van groot belang dat de kennis en ervaring van deze Nederlandse specialisten behouden blijft en dat zij hun bijdrage kunnen blijven leveren aan de (publieke) gezondheidszorg, zowel wereldwijd als in Nederland. ‘Into the world’ vraagt uw steun hierbij.

Into the World Boek Preview

Marlies Hummelen, schrijfster en mede-eigenaar van Uitgeverij Boekschap, is begonnen met de eerste interviews voor het boek “Into the World”. Om u een idee te geven, hieronder alvast een korte preview van drie van de twaalf gesprekken: wie zijn deze personen, waar gaat het over?

Jurre van Kesteren bevond zich als kersverse AIGT in het hart van de ebola-uitbraak in Sierra Leone. Hij werkte op dat moment als arts internationale gezondheidszorg in een afgelegen kliniek in de jungle met nauwelijks voorzieningen. Daar voerde hij operaties uit en was hij betrokken bij de opleiding van de lokale chirurgiestudenten.

In zijn interview ligt de focus op het omgaan met een plotselinge, zeer bedreigende epidemie, in een setting met minimal resources. Jurre vertelt over improviseren, organiseren van hulp en de rol van internationale instanties. Zijn verhaal onderstreept het belang van praktijkervaring en kennis van lokale systemen bij het ontwikkelen van werkbare protocollen en praktische hulpmiddelen. Op dit moment is Van Kesteren chirurg in opleiding en daarnaast bezig met een onderzoek naar e-learning in Sierra Leone.

Steffie Heemelaar zit midden in de praktijk van haar eerste uitzending. Ze werkt als medical officer op de afdeling gynaecologie van een ziekenhuis in Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Daarnaast geeft ze onderwijs in gynaecologie aan studenten geneeskunde en doet een promotieonderzoek naar een specifieke Afrikaanse/Namibische problematiek: zwangerschap bij vrouwen met een hartziekte.

Het contrast tussen haar ervaringen in Namibië – sterk in ontwikkeling – en Nederland maakt het werk voor Heemelaar extra boeiend: “Juist omdat Namibië zich in zo’n overgangsfase bevindt, heb ik het gevoel dat we heel veel van elkaar kunnen leren.”

 

Albertine Baauw heeft een lange en gevarieerde tropenervaring in Afrika en Azië. Zij werkte daar als arts en als consultant. Op dit moment is ze kinderarts, werkt met vluchtelingenkinderen in Nederland en is nauw betrokken bij initiatieven om de zorg daarvoor beter te regelen. Ze voelt zich het meest thuis in het overgangsgebied tussen klinisch werk en public health. Haar ervaring stelt haar in staat om lange lijnen te trekken en een visie te geven op de (publieke) gezondheidszorg. Ze heeft duidelijke ideeën over zelfmanagement van moeders en gezinnen, zowel in Afrika en Azië als in Nederland. “Iets wat ik heel sterk heb ervaren in mijn jaren als AIGT: de kracht zit bij de mensen zelf.”

9-3-18 Symposium ‘Persoonsgerichte, integrale eerstelijnszorg’ en oratie van Maria van den Muijsenbergh

Professor Maria van den Muijsenbergh houdt haar oratie op vrijdag 9 maart 2018 om 15.45 uur in de aula van de Radboud Universiteit. Zij is bijzonder hoogleraar gezondheidsverschillen en persoonsgerichte, integrale eerstelijnszorg bij het Radboudumc Nijmegen.
De leerstoel is ingesteld door Pharos, expertisecentrum gezondheidsverschillen.
Te zijner tijd ontvangt u van de Radboud Universiteit een officiële uitnodiging met de mogelijkheid u voor de oratie op te geven.

Bij gelegenheid hiervan organiseren Pharos en de afdeling Eerstelijnsgeneeskunde van het Radboudumc op vrijdag 9 maart a.s. van 10.00 tot 14.30 uur  een symposium voor artsen en andere hulpverleners, voor onderzoekers en beleidsmakers, en voor alle andere geïnteresseerden.

Het symposium geeft voorbeelden van onderzoek en praktijk van persoonsgerichte, integrale eerstelijnszorg. Het doel is om u te inspireren, en aan den lijve te laten ondervinden hoe u zelf persoonsgericht en integraal kunt werken.

Wij hopen u op 9 maart te ontmoeten.

Met vriendelijke groet,
namens Pharos, expertisecentrum gezondheidsverschillen
Monica van Berkum en Patricia Can

namens de afdeling Eerstelijnsgeneeskunde Radboudumc
professor Pim Assendelft

 

Programma:

10:00u Registratie en koffie

10:30u Opening door Patricia Can

10:45u Community oriented person centered integrated primary care. Joe Lemaster, University of Kansas, USA

11:30u The value of person centered communication and how to put this in practice. Evelyn van Weel-Baumgarten, EACH

12:15u Lunch

13:00u Workshops en flitspresentaties

14:15u Afsluiting Pim Assendelft

 

U kunt kiezen uit de volgende workshops en flitspresentaties:

Workskhops:

  • Participatory research with hard to reach groups: PLA
    Mary O’Reilly-de Brún and Tomas de Brún (in het Engels)
  • Communicatie op maat met laaggeletterden
    Janneke van der Velden, huisarts Pharos en Laila Elghoul, trainingsactrice
  • Versterken van eigen regie van sociaal kwetsbare mensen: Krachtwerk methodiek Impuls, Krachtwerk Academie

Flitspresentaties:

  • Integrale aanpak in de praktijk
  • Patiëntenparticipatie

Deelname aan het symposium is gratis, u dient zich aan te melden. Meer informatie vindt u op de website.

Lokatie: Auditorium Radboudumc Geert Grooteplein 15, Nijmegen.

12-12-2017 Universal Health Coverage Day

Universal Health Coverage (UHC) Day, commemorated each 12 December, is the anniversary of the first unanimous United Nations resolution calling for countries to provide affordable, quality health care to every person, everywhere.

The United Nations Sustainable Development Goals, that all UN Member States have agreed to, try to achieve Universal Health Coverage by 2030. This includes financial risk protection, access to quality essential health-care services and access to safe, effective, quality and affordable essential medicines and vaccines for all.

On UHC Day 2017, WHO is releasing a series of regional health financing reports, based on the latest evidence, and highlighting key policy issues facing countries as they make progress towards UHC. Each report focuses on a specific theme relevant to the countries in their region, for example the current situation in terms of financial protection in South-East Asia, and the transition to greater domestic financing for public health services in the Western Pacific region.

http://www.who.int/life-course/news/events/2017-uhc-day/en/

GEZOCHT: secretaris WHIG bestuur

Vacature secretaris WHIG

De WHIG is een groep huisartsen met een sterke betrokkenheid bij eerstelijns gezondheidszorg in een internationaal perspectief, die projecten en activiteiten op het gebied van Family Medicine en International Health ondersteunt. De WHIG is een erkende werkgroep binnen het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) en de Nederlandse Vereniging voor Tropengeneeskunde (NVTG).

De WHIG bestaat uit een dagelijks bestuur en een kerngroep van actieve leden. Meer over onze activiteiten lees je op onze website: www.whig.nl

Ben jij een dokter met internationale interesse? En geïnteresseerd in een bestuursfunctie? Reageer dan op deze vacature. De functie richt zijn in het begin vooral op praktische taken, zodat je al doende meer ervaring en affiniteit op kunt doen met de WHIG en haar activiteiten.

Kerntaken:

  • Logistieke voorbereiding vergaderingen (2x per jaar kernvergadering, 2x per jaar bestuursvergadering skype)
  • Agenda opstellen (ism voorzitter) en notuleren
  • Verwerken binnenkomende mail
  • Ondersteunen jaarplan/jaarverslag

In samenspraak wordt gekeken op welke andere vlakken interesse liggen:

  • Vertegenwoordiging (bv NVTG, LOVAH, Pharos/DIGH)
  • Reizigersadvisering
  • PR/website
  • WHIG symposium
  • Externe betrekkingen

Tijdsbesteding:

  • 2-4u per maand

Reacties graag voor 10-1-2018 naar info@whig.nl

Global Health Café over het wereldwijde tekort aan zorgpersoneel

Bron: http://hetnieuwe.viceversaonline.nl/mondiale-gezondheid/er-iemand-zorgpersoneel-als-ontwikkelingsproject-nemen/# 

17-11 hield de Wereldgezondheidsorganisatie in Dublin de vierde mondiale Human Resources for Health-conferentie. Duizend experts kwamen er bijeen om te spreken over een crisis die de internationale gemeenschap de komende tijd voor een grote uitdaging stelt: voor de groeiende en vergrijzende bevolking zijn er te weinig dokters, verpleegkundigen en vroedvrouwen beschikbaar. 20-11 stond Amsterdam ook even in het teken van datzelfde thema. Een aantal Afrikaanse experts maakte daar vanuit Dublin een tussenstop, om zich op het Koninklijk Instituut voor de Tropen samen met het 100-koppige publiek te buigen over de vraag: hoe lossen we het wereldwijde tekort aan artsen, verpleegkundigen en verloskundigen op?

Cijfers

Allereerst noemt debatleider Petra Stienen nog eens de cijfers op – want die liegen er niet om. Er zijn 14 gezondheidswerkers op 10.000 inwoners in Sub Sahara Afrika en 25 in Zuidoost Azië. Terwijl er 45 nodig zijn, volgens de WHO, om de Sustainable Development Goals te behalen. In 2035 moeten er 40 tot 50 miljoen gezondheidswerkers extra getraind zijn. Desalniettemin wordt er voor dat jaar al een wereldwijd tekort voorspeld van 12,9 miljoen. Een vrij urgente situatie dus. Het lijkt een open deur, maar om toch maar bij de ‘basics’ te beginnen: waarom is dit erg? Met andere woorden, waarom zijn gezondheidswerkers nodig? De vraag wordt gesteld aan Marjolein Dieleman, onderzoeker aan de Vrije Universiteit en het KIT. Uiteraard zijn gezondheidswerkers nodig om zieke mensen beter te maken. Zonder zorgpersoneel is er immers niemand om zieken beter te maken, of om te voorkomen dat gezonde mensen ziek worden. Maar er is ook nog een economisch argument, vertelt Dieleman. 58,5 miljoen mensen werken er in de gezondheidssector in OECD-landen: dat is 11 % van de beroepsbevolking. En het is daarbij ook nog eens een banenmotor voor vrouwen: 64 % van het personeel is vrouw.

Dokter naast je huis

Dieleman noemt daarnaast een aantal oplossingen. Via publiek-private partnerschappen kunnen dokteren bijvoorbeeld medische apparatuur krijgen, en worden getraind. Er is ook een belangrijke rol voor ngo’s, die de regering ter verantwoording moeten houden om genoeg geld in de zorg te steken. Een mensenrechtenbenadering is nodig, om ervoor te zorgen dat het beroep van een verpleger leuk blijft – en dat ze niet seksueel worden lastiggevallen of direct een burnout krijgen vanwege de werkdruk. En taakverschuiving van taken naar lager geschoold personeel is een belangrijke oplossing. Natuurlijk wil iedereen het liefst door het meest gekwalificeerd kader behandeld worden, maar hier kan communicatie een rol spelen, denkt Dieleman. ‘We kunnen niet allemaal een dokter naast huis hebben.’

Urgentie

Met trots werd vervolgens het All African Panel gepresenteerd: Amanda Banda uit Malawi, lobbyiste op het gebied van human resources for health, met als standplaats Zuid-Afrika waar ze voor Artsen zonder Grenzen België werkt; Abenet Birhanu, die begon als verloskundige en verpleger in de rurale gebieden in Ethiopië, en vervolgens directeur van AMREF werd in Oeganda; Mustapha Gidado, die via een baan als dokter en werkzaam bij het ministerie van gezondheidszorg in Nigeria, directeur werd van Challenge-TB, het door KNCV Tuberculose Fonds  geleide tbc-bestrijdingsproject in 22 landen, en Andrew Ngugi, programmamanger Gezondheid voor Cordaid in Zuid-Soedan. Ook werd het podium gegeven aan Francis Omaswa, directeur en mede-oprichter van het African Center for Global Health and Social Transformation (ACHEST), die zijn carrière begon als hartchirurg en daarna onder meer bij het Oegandese Ministerie voor Gezondheid en de WHO werkte, en Paul Bossyns, opgeleid als medisch dokter en al twintig jaar in diverse landen werkzaam voor de Belgian Technical Cooperation (BTC). Het panel somt de problemen nog eens op: een concentratie van zorgpersoneel in de steden, een gebrekkige mix aan vaardigheden van het zorgpersoneel, te weinig motivatie, te weinig materiaal voor het zorgpersoneel, en niet voldoende opleidingen. Maar Gidado wil liever niet nòg eens alle problemen opsommen, want, zo zegt hij: ‘Het verhaal is niet nieuw. Dat er een tekort is, weten we al heel lang. Dus wat is wèl nieuw? Dat, ondanks de aanwezigheid van kennis en de Sustainable Development Goals, er geen opvolging is en geen politieke wil.’ Daarop volgt een zeer inhoudelijke discussie, die een heleboel kanten opgaat, maar niettemin in een aantal thema’s is onder te verdelen:

Migratie, een natuurlijk gegeven

Gidado, die zelf gemigreerd is en nu in Den Haag werkt, waagt het te betwijfelen of er überhaupt wel een tekort aan zorgpersoneel is. ‘Sub Sahara Afrika heeft de hoogste ziektelast, maar creëert arbeiders voor op de wereldmarkt, voor landen als het Verenigd Koninkrijk. Dat land heeft genoeg capaciteit, maar geen plannen voor het opleiden van hun eigen beroepsgroep. En dus halen ze het uit Afrika.’ Enige verwarring ontstaat er vervolgens of er nu wel of geen tekort aan goed opgeleid zorgpersoneel is. De conclusie is dat er in sommige landen inderdaad te weinig aanbod is van goed opgeleid personeel, en dat in andere landen dat aanbod er wel is, maar het systeem hen niet kan absorberen – en dus zoeken de artsen of verpleegkundigen hun heil elders. Banda brengt de menselijke factor in. ‘Zorgmedewerkers willen een huis, ze willen elektriciteit, goede wegen, kinderen die naar school kunnen gaan. En als ze hun werk doen, willen ze genoeg medicijnen hebben om te kunnen geven. Ze worden gefrustreerd, niets werkt. Ze willen supervisie, en erkenning. Dat krijgen ze niet.’ ‘Migratie is een natuurlijk gegeven’, vindt Berhanu. ‘Het is niet iets wat we kunnen stoppen – het is een mensenrechtenissue. Maar wat we wèl kunnen doen, is politieke hervormingen doorvoeren zodat we gezondheidspersoneel krijgen die graag in eigen land willen blijven.’ ‘Waarom’, vraagt Francis Omaswa zich af, ‘draagt Nederland niet bij aan een pool met van Zuidelijke zorgpersoneel die door Noordelijke landen worden getraind? Een pool die wereldwijd inzetbaar is en naar Nederland toe kan komen als er hier tekorten zijn. De VS, Japan en Noorwegen dragen hier al aan bij. Nederland zou hier ook in moeten investeren.’

  1. De pro’s en cons van lokale gezondheidswerkers

Voor Berhanu is het duidelijk: lokale gezondheidswerkers zijn een oplossing voor een heleboel problemen. Lokale gezondheidswerkers worden niet formeel getraind zoals bijvoorbeeld verpleegkundigen, maar ontvangen een korte training en bieden hele basale zorg in de gemeenschap. Berhanu: ‘In Ethiopië zijn 38.000 lokale gezondheidswerkers een jaar lang getraind, en 34.000 daarvan zijn nu aan het werk. 98 % van de Ethiopische bevolking heeft nu toegang tot gezondheidszorg. Ethiopië heeft MDG vijf tegen kindersterfte gehaald, en het MDG tegen hiv/aids, via het ronddelen van condooms en door voorlichting te geven. 60 % van onze ziektes zijn overdraagbaar en via gezondheidswerkers en voorlichting op gemeenschapsniveau, kunnen we een heleboel oplossen.’ Maar niet iedereen ziet in die kortgetrainde gezondheidswerkers een heilige graal. De meeste panelleden zijn uitermate kritisch op deze benadering. Gidado: ‘Gezondheidswerkers zijn zeker een optie. Maar ze kunnen geschoold personeel nooit vervangen. We moeten niet voor de mindere oplossing gaan, omdat het een snelle oplossing is. Als het passend wordt gebruikt voor een specifiek doel, en als het goed gereguleerd is en er supervisie is, dan is het een goede oplossing – maar wel een die complementair is. We moeten het niet gebruiken als een excuus om niet in te zetten op geschoold personeel.’ Banda doet er nog een schepje bovenop: ‘Ik weiger te accepteren dat ik in mijn hele leven alleen maar een lokale gezondheidswerker kan zien, omdat ik toevallig uit Afrika kom.’ Paul Bossyns, op zijn beurt, maakt korte metten met lokale gezondheidswerkers. Er is geen bewijs, zegt hij resoluut. ‘Ik werk dertig jaar op dit thema, en ik heb nog nooit impact gezien van gezondheidswerkers. In Ethiopië heeft 98 % van de mensen toegang tot zorg. Maar wat voor zorg? Daar horen vast geen behandelingen voor longontstekingen of keizersnedes bij. Preventieve zorg, dat misschien wel.’ Hij kijkt zorgelijk. ‘In Burkina Faso worden 17.000 gezondheidswerkers getraind, die 20 tot 30 euro per maand krijgen betaald. Vervolgens worden ze na drie jaar weer vervangen omdat ze een burn-out hebben gekregen. Dat is dus een grote druk op het gezondheidsbudget, dat ook ergens anders in gestoken had kunnen worden.’ Francis Omaswa wijst er daarbij op dat de successen van Ethiopië niet alleen aan gezondheidswerkers te danken zijn. Want in diezelfde tijd, kwamen er ook tien keer zoveel artsen bij.

  1. De verantwoordelijkheid van nationale regeringen..

Dat Ethiopië zoveel succes heeft behaald, is volgens Omaswa vooral te danken aan een sterke regering. ‘Voor echte verbetering op systeemniveau, zijn sterke professionele groepen nodig, en sterke regeringen. Regeringen die leiderschap tonen. En kunnen plannen’, aldus Omaswa. Wat houdt politici dan tegen om dat te doen? Gidado denkt een verklaring te hebben: ‘Politici houden meer van fysieke dingen. Gebouwen, goederen – snelle dingen. Personeel is een lange termijn ontwikkeling, en je krijgt er zelf geen credits voor. Die krijgen je opvolgers pas. En de meesten van ons zijn er niet erg goed in om contact te zoeken met politici en onze wensen kenbaar te maken.’

  1. … en de verantwoordelijkheid van de donorgemeenschap 

Nationale regeringen zijn dan misschien wel het belangrijkst, niettemin meent Banda dat we het samen moeten doen. Banda: ‘De duurzame ontwikkelingsdoelen zijn een mondiale agenda. Dus het westen moet ons helpen; het is een gedeelde agenda. Sommigen zeggen, Afrikaanse landen moeten het zelf doen. Maar het is maar beperkt wat we kunnen doen. Het westen zegt: jullie moeten bezuinigen op je budgetten. En tegelijkertijd zeggen ze, investeer in gezondheidszorg.’ Maar hulp moet dan wel op een juiste manier worden gegeven. Gidado meent dat zolang de hulp in projecten wordt gegeven, en ‘verticaal’ (dat wil zeggen, per ziekte), de hulpsector voor hetzelfde schaarse gezondheidspersoneel strijdt als de publieke sectoren. ‘Het is een zeer competitief milieu. Op deze manier halen we de meest vaardige mensen weg van het publieke systeem naar onze eigen kleine projectjes. Dat is de nationale braindrain die er plaatsvindt. Vandaag is het polio, morgen malaria, dan tuberculose. Is er niet iemand die Personeel als project kan nemen?’ Berhanu brengt daarbij in dat de meeste Afrikaanse regeringen minder geld in de gezondheidssector investeerden vergeleken met de buitenlandse hulp die aan zorg werd besteed. Die fungability van hulp is dus een probleem. Toch kan hulp bijdragen, meent hij. ‘In Ethiopië ondersteunden de meeste donoren de training van lokale gezondheidswerkers, en dat was heel succesvol.’

  1. Ambulances alleen voor zwangere vrouwen

Kritiek is er vooral op de neiging om thematisch in te zetten op sexy ziektes, in plaats van in te zetten op het hele gezondheidssysteem. Banda: ‘Meer en meer donoren hebben zich teruggetrokken om het hele gezondheidssysteem te verbeteren. Het Verenigd Koninkrijk en Nederland kijken alleen naar SRGR, en kijken naar de leuke interventies, maar vergeten dat ze gezondheidssystemen nodig hebben.’ Dat leidt soms tot cynische situaties, heeft Bossyns gezien in het veld. ‘Er is alleen zorg voor kinderen onder de zes en voor zwangere vrouwen. Moeders laten hun kinderen voor onder de vijf doorgaan, en zeggen voor de grap: mijn kinderen zijn al vijf jaar onder de vijf. Ik heb ambulances gezien die alleen maar rijden voor zwangere rouwen, en klinieken voor verloskundige hulp daar waar er een algemeen ziekenhuis zou moeten zijn.’ Om echt een systeem op te tuigen moet de primaire ontvanger van hulp de regering zijn, vindt Omaswa. ‘In de Parijs Verklaring inzake de Effectiviteit van Hulp werd Oeganda aangehaald als goed voorbeeld. Omdat we begrotingssteun krijgen. De regering gebruikte dat geld voor overeengekomen prioriteiten. Nu slaan we die regering over, en werken we direct met ngo’s. Maar de taak van ngo’s is om de regering te inspireren en hen verantwoordelijk te houden. Zo werkt het in jullie landen. En zo willen wij het ook.’

  1. Parlementaire invloed

Ondanks dat het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken in een vorig artikel te kennen gaf dat het tekort aan zorgpersoneel wel degelijk op hun radar staat, was er geen afgevaardigde aanwezig – iets dat algemeen werd betreurd. De hoop was daarom gevestigd op Corinne Ellemeet, Kamerlid voor GroenLinks met onder meer zorg in haar portefeuille. Ze adopteerde onlangs SDG3, via de ‘Building Change’ campagne van de Foundation Max van der Stoel, Partos en Woord en Daad, waarbij Kamerleden en SDG adopteren.

Van de Nederlandse zorgsituatie weet ze alles – over het tekort aan zorgpersoneel, de bureaucratie, de stakingen – maar vandaag hoort ze de internationale paralellen. Die internationale focus, zo zegt ze, wil ze ook in de toekomst meenemen naar de Kamerdebatten. Dat bewustzijn is niet overbodig, omdat ze in de toekomst wellicht moet gaan kijken naar de mogelijkheden om uit het buitenland mensen te werven.

  1. Dream, dream, dream, dream

Aan het einde van de bijeenkomst, mogen de panelleden van Petra Stienen dromen van een ideaal gezondheidssysteem. De panelleden blijven vrij nuchter als ze elementen noemen zoals universele toegang, genoeg personeel en materieel, continuïteit, zorg dat is aangepast aan de context en zorg via de mobiele telefoon. Banda eindigt met een persoonlijk verhaal. Voor haar drukt het verhaal van een vrouw uit Lesotho de noodzaak van universele toegang tot gezondheidszorg uit. ‘Ze had drie kinderen, en woonde ver van een rurale kliniek vandaan. Haar keuze was: òf een dag lopen naar de kliniek en haar kinderen alleen laten, òf haar kinderen voeden, maar dan niet naar de kliniek lopen. Waar moet ik prioriteit aangeven, vroeg ze zich af. Zij zou zelf niet op zoek moeten gaan naar gezondheidszorg, maar het gezondheidssysteem zou haar moeten vinden.’

Family Medicine Training in Malawi: need for volunteers

Wim Heres and Pieter van den Hombergh just returned from a visit to Malawi having been invited by Barbara Swarthout and Miriam van der Goor. Both Barbara and Miriam are committed Family physicians, who work at the department of Family Medicine with the under- and post-graduate training.
The training is well organised  but to survive still requires input from volunteers / family physicians. FPs from all over the world ( Malawi, Congo, SA, the UK, US, Holland, Sweden) are all very motivated and dedicated staff members.
For Dutch Family Physicians/ former tropical doctors Malawi is an opportunity to help out 6 weeks on a voluntary base with the training in a rural hospital. When you have more time assisting in a general practice may be a possibility.

Our fact finding visit included the Department of Family medicine with John Parks as Head of Department, the FM training center in Mangochi hospital with Prosper Lutala working at the site as Deputy Head of Department, the Medical Training/ College of Medicine, the FM practice of Barbara in the Cure hospital. Unexpected and inspiring was the visit of the Community Health practice/ clinic of the tropical doctor/ AIGT Jeanette van Os in Cape Maclear. The result is on the webpage:  http://whig.nl/continents/africa/malawi/  and   http://whig.nl/continents/africa/
Our trip was too short. Family Medicine is in a very promising phase in Malawi. Go and have a look.

Pharos: Helpt u ons Huisarts-migrant beter te maken?

Helpt u ons Huisarts-migrant beter te maken?

We zijn continu in ontwikkeling om onze producten te verbeteren en dat kan alleen met uw hulp. Daarom vragen wij u deze enquête in te vullen via de link enquête  (wij vragen ongeveer 5 minuten van uw tijd om ons te helpen).

We stemmen ons aanbod af op de behoefte in de praktijk. Zo ontwikkelen we voor huisarts en POH eenvoudig voorlichtingsmateriaal en delen onze kennis via www.huisarts-migrant.nl

Stuur deze enquête gerust door naar uw collega’s.

Met het invullen van deze enquête maakt u kans op het boek ‘Zorg voor laaggeletterden, migranten en sociaal kwetsbaren in de huisartsenpraktijk van M. van den Muijsenbergh & E. Oosterberg (red.), een uitgave van Pharos en het NHG. Wilt u op de hoogte blijven van de uitkomsten van deze enquête, meldt u dan aan voor de Nieuwsflits.

Wij danken u vast hartelijk voor uw medewerking.

Met vriendelijke groet,

Janneke van der Velden, huisarts / trainer / adviseur

Nieuwe roman van Adriaan Groen: Vertrapt gras

‘Vertrapt gras’, een roman over internationale hulp bij rampen

Waar olifanten vechten, wordt het gras vertrapt, luidt een Afrikaans gezegde. Maanden na de massamoord in Rwanda zijn de legers van Hutu en Tutsi nog steeds in een verbeten strijd verwikkeld. Met honderdduizenden tegelijk vluchten Rwandese burgers naar Congo en Tanzania.

Wanneer Dip van Ginkel, een tropenarts met ervaring in Afrikaanse missieziekenhuizen, wordt gevraagd te gaan helpen in een vluchtelingenkamp stemt hij pas na lang aarzelen toe. Hij heeft het niet op noodhulp. De ontvlambaarheid van opeengepakte, hongerende menigten maakt hem ongemakkelijk. Hij wil zich niet hoeven buigen over een uitgemergeld, huilend kind naast een dode moeder in de wetenschap dat de vrachtwagens die voedsel moeten brengen, nog bezig zijn lijken af te voeren.

De chaos die hij aantreft is echter van een heel andere aard. Temidden van ruim opgezette kampen staan hulporganisaties elkaar naar het leven, doen wetenschappers de meest onzinnige onderzoeken, worden door donoren nutteloze goederen aangevoerd en probeert voor de rest iedereen beter te worden van de situatie.

Vertrapt gras is een vlijmscherpe roman over de gang van zaken in een noodhulpgebied. Adriaan Groen beschrijft zijn personages met compassie en humor. De handelwijze van nationale en internationale hulporganisaties beziet hij met een stekelig soort ironie.

‘Groen doet een boekje open over de internationale hulp bij rampen.’ Trouw

‘Trefzeker.’ ‘Informatief.’ Medisch Contact

Adriaan Groen is tropenarts en werkte een groot deel van zijn leven in Afrika. Van zijn hand verschenen tot nu toe drie verhalenbundels en vier romans.

Gebonden | volledig herziene 6e druk | 320 pagina’s | Formaat: 135 x 210 mm | € 17,50 |

ISBN: 9789077322550 | Nur code 402  | Uitgeverij Mension